Backcountry Riksgränsen [S]
BC Riksgransen Scandinavië spreekt niet voor niks tot de verbeelding. Als je een wintersport op een aparte manier invulling wilt geven en iets zeer speciaals wilt doen, vlieg dan met ons mee naar Kiruna in Zweeds Lapland. Van hieruit rijden we naar Riksgränsen, bedevaartsoord voor alles wat in Scandinavië off-piste rijdt: freeride skiërs, snowboarders en telemarkers: iedereen komt hier bij elkaar om te genieten van de ultieme rust, de wijd gestrekte omgeving en de ongerepte natuur met kilometers onverspoord terrein.
Benieuwd naar een reisverslag van deze trip? Klik dan hier! Backcountry Voorafgaand aan iedere trip is er een info meeting in Nederland. Het gebied Riksgränsen
Riksgränsen ligt 200 kilometer ten noorden van de poolcirkel in Lapland. Dit is het grootste ongerepte natuurgebied van Europa.
Voor het gros van de Zweden ligt de Alpen dichterbij, we zitten dan ook ruim 200 km boven de poolgrens in het uiterste noorden tegen de Noorse grens (ter vergelijking Valdez Alaska ligt 650 km onder de poolgrens). Dit toendra landschap is het territorium van de Saami, de oorspronkelijke bevolking van Lapland. Deze Nomaden trekken met kuddes rendieren dwars door de toendra’s van Scandinavië en een deel van Rusland.
Het dorpje Riksgränsen Niveau Op deze bestemming kan gehiked worden met sneeuwschoenen. De omstandigheden bepalen of dit nodig is. Soms ligt het witte goud naast de piste en hebben we alleen de lift nodig. Indien het langere tijd niet gesneeuwd heeft weten onze gidsen toch altijd onverspoorde hellingen te vinden. Hier moet dan vaak wel een keer een half uurtje lopen, maar niet veel langer. Wel wordt verwacht dat je een hele off piste dag op je board kan staan. Bij deze reis wordt toch al wat ervaring gevraagd. Korte egale hellingen tot 40 graden moeten mogelijk zijn. Ook in moeilijker terrein zoals: bomen, struiken, klonterige of harde sneeuw moet je uit de voeten kunnen. Je moet je board dus goed kunnen sturen. Er wordt van je verwacht dat je weet om te gaan met een Backcountry uitrusting en dat je achtergrond kennis hebt van de alpine gevaren. Deze kennis heb je opgedaan tijdens andere Backcountry of Freeride camps en courses. Dit kan natuurlijk ook bij een andere organisatie zijn geweest. Deze locatie is een van de beste heliboard locaties van europa. 1 dag heliboarden met 3 drops is inclusief bij deze reis. Vaak zijn de deelnemers zo enthousiast dat we in onderling overleg besluiten er nog een keer tussen uit te vliegen. Accommodatie Het hotel beschikt over veel faciliteiten:
Programma
Bij een van deze tochten daal je zelfs af tot aan het water van de Noorse fjorden. De mogelijkheden zijn werkelijk oneindig. Voor het heliboarden zoeken we de meest geschikte dag uit. Met name het weer is hierbij van belang. De skidoo tour zal ook plaatsvinden op een geschikt moment gedurende de week. De exacte dag ligt hier nog niet voor vast. Donderdag is dan nog een ‘reserve’ dag voor het geval we niet aan alle activiteiten zijn toegekomen, echter deze dag kan ook vrij ingevuld worden om een extra activiteit te kiezen zoals bijvoorbeeld een husky tour of het herhalen van een van de vele activiteiten.
Theorie: indien er interesse voor is kunnen onderwerpen zoals kaartlezen, tochtplanning, materiaalonderhoud, sneeuw- en lawinekunde en bergweer worden behandeld. Praktijk: het programma wordt per groep op maat gemaakt. Hierbij zijn diverse excursies en verschillende opties mogelijk. Je moet hierbij denken aan: - Overnachting IJshotel
Berggids
Wat houdt een backcountry uitrusting in? Een backcountry set bestaat uit een rugzak met lawinepieper, sneeuwschep, sonde. Verder heb je telescoopstokken en sneeuwschoenen nodig. Wanneer je deze niet zelf in je bezit hebt is het mogelijk deze te huren bij Ripstar.
Is het dragen van bescherming verplicht? Het dragen van bescherming is niet verplicht, maar wij raden het wel sterk aan. Het backcountry snowboarden brengt zoveel risico’s met zich mee dat je geen maatregelen genoeg kunt nemen. Tegen meerkosten is het mogelijk om bij Ripstar een helm en rugbescherming te huren. Een impact-short zal op hygiënische gronden zelf aangeschaft moeten worden. Wat moet je verder zelf niet vergeten? -Zonnebril
En hoe zit het met het beddengoed, handdoeken, theedoeken en WC papier? Beddengoed is in het appartement aanwezig dus dit hoef je niet zelf mee te nemen. Verder is het wel handig om zelf handdoeken, theedoeken en WC papier mee te nemen? Vervoer Aanbevolen vluchten:
Vluchtnummer
|
 |
|
|
 |
|
|
 |
|
|
5 dagen UIAGM Berggids/Snowboard gids 
Custom
Met een groep vrienden zelf de datum bepalen en je programma samenstellen. Het camp wordt dan speciaal op jouw wensen afgestemd en zo een gegarandeerd succes.
Boekings- en betalingsprocedure
Heb je besloten welke activiteit je wilt boeken dan kan dat direct online. Via de "Boek nu online" button krijg je een online inschrijfformulier. Check of kies een datum en vul alle overige velden in. Heb je alles goed ingevuld kan je via " preview" checken of alles correct is. Zo ja klik dan op de “verzenden” button. De boeking is nu definitief en wordt naar Ripstar verzonden, je krijgt zelf ook direct een automatische gegeneerde bevestiging naar je email adres gestuurd.
Na inschrijving ontvang je van ons een schriftelijke bevestiging en factuur in pdf per e-mail. Hierin vind je de boekingsgegevens en betalingsvoorwaarden. Indien het camp of de opleiding niet meer beschikbaar mocht zijn, nemen wij contact met je op! De aanbetaling bedraagt €100,-. Deze dient direct bij reservering te worden voldaan. Het restant bedrag dient minimaal 6 weken voor vertrek te worden voldaan. Indien de startdatum binnen 6 weken na boeking is, dient de reissom in één keer te worden voldaan. Je ontvangt geen betalings-bevestiging van je factuur. De laatste reisinformatie ontvang je 2 weken voor vertrek per e-mail. Eventuele busvouchers worden eveneens per email verstuurd en ontvang je een week voor vertrek.
Bankgegevens: Ripstar Europe, ABN AMRO te Barendrecht, rekeningnummer 60.93.56.070, o.v.v. naam / factuurnummer / activiteit / startdatum.
Voor vragen mail naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien. of bel 020-6886090.
Under construction
Under construction
http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=9152700&server=vimeo.com&show_title=1&show_byline=1&show_portrait=0&color=&fullscreen=1" />
Verslag van een snowboardtrip door Lapland
Na jaren van Alpentrips, poederweekendjes en backcountry camps met min of meer hetzelfde groepje rijders kunnen we allemaal een aardig potje boarden, zijn onze materialen inmiddels prima in orde en de meeste lichaamsdelen weer hersteld van allerlei tussentijdse kwetsuren. Eén droom hebben we nog niet kunnen vervullen: de magische onbekende droomspot Riksgränsen. Frank vindt dat we daar verandering in moeten brengen. Sterker nog; hij gaat en wie mee wil gaat maar mee. Twee maanden later ligt er een e-ticket bevesting van Ripstar Snowboarding voor een retourtje Kiruna op de printer.
Op vrijdagochtend 22 april 2007, al weer drie maanden later, pikt rasechte hoofdstedeling Ronnie ons in Rotterdam en Den Haag één voor één op met zijn taxibus. In een tot Schiphol durende verhandeling maakt hij ons duidelijk dat hij “….nog noooooit sjo feel bagaaasjie hep gezien in één bussie!”. Onze gids Sjoerd Remmelink zullen we pas in Zweden treffen, Bianca van Ripstar vergezelt ons al vanaf het begin en op de luchthaven ontmoeten we de laatste teamriders Frans, Chris en Erik. Het is een raar gevoel om op je Reef slippertjes en in een T-shirtje in een al dagen lang tot bijna 30 graden opgewarmd Nederland met volgestouwde boardbags naar de SAS incheckbalie te schuifelen. Zeker voor Chris, want die heeft zijn muts al op. Via Kopenhagen en Stockholm vliegen we naar Kiruna.
Na aankomst op de kleine luchthaven van Kiruna staat onze transfer al klaar. Door een snel kaler en poolachtig wordende omgeving rijden we via Abisko het laatste stuk naar Riksgränsen, dat een luxer oord blijkt dan verwacht. Het bestaat weliswaar uit niet meer dan een tiental donkerrode gebouwen, maar het hotel is een echte behoorlijk grote lodge en beschikt over basic maar prima appartementen, een bovengemiddeld restaurant, een complete health spa en een bar met de beste verse hamburgers van Scandinavië. Met onze mond vol bier en rendier bewonderen we door de enorme panorama vensters het fascinerende, ruime en vooral witte landschap. Morgen mogen we los!
We weten de volgende ochtend niet hoe snel we het royale ontbijt weg moeten krijgen,
om naar een van de weinige liftjes van het resort te komen. Boven aangekomen op de Rikgränsfjället zie je in één oogopslag wat deze plek nu zo anders maakt dan de Alpen. In een verbluffend wijds en leeg landschap rijzen in oneindige ketens honderden langgerekte afgeplatte bergen op. Allemaal spierwit en, op een enkel verdwaald berkje in de lagere regionen na, nagenoeg boomloos. Sneeuw, ongerepte sneeuw zoveel we willen!
Na de lawinepiepers stuk voor stuk te hebben gecheckt steppen we ongeduldig over de vlakke top en met één beentje los glijden we over gemakkelijk terrein naar de voet van de iets verderop gelegen Norddalsfjället, een brede massieve bult sneeuw en rots, waar je nu al de talloze afdaalmogelijkheden op herkent. De boards en, in geval van Marc en Erik, de ski’s, binden we achter op de met lawinescheppen, sondes en water gevulde rugzakken. We schroeven de telescoopstokken uit en schoppen de punten van onze boots in het door een paar voorgangers gecreëerde spoor. Niet vallen hier. In een lang lint kruipen we langzaam langs de diepe sneeuwgoot omhoog en in steeds steiler terrein doet een ieder moeite niet te laten merken hoe lastig zo’n eerste klim altijd weer is. Behoorlijk gesloopt staan we een half uurtje later al op de vlakke top van de berg.
We strappen de boards weer onder Sjoerd leidt ons naar de eerste poederafdalingen. Beurtelings trekken we heerlijk lange bochten door de op de meeste plekken nog onaangeraakte diepe sneeuw. Beneden aangekomen steken we slim het skigebiedje weer in en komen via een lange sleeplift weer op de top waar we vanmorgen begonnen. Dit ritueel herhaalt zich nog twee keer, de gekozen routes worden steeds mooier en het gemak waarmee de vermoeidheid van de klim omhoog op weg naar beneden weer uit ons lijf verdwijnt is verbazingwekkend. De derde klim omhoog hebben we er in 24 minuten al weer op zitten.
Dit belooft wat voor de rest van de week!
In Riks springen we in onze buitenjacuzzi en met een royaal uitzicht op onze witte speeltuin voor de komende week, worden we door de meisjes van de spa voorzien van bier en worst. Intussen regelt Sjoerd dat wij in de eerste shift van de helicopter omhoog kunnen. Het leven kan niet veel beter.
De ochtend erna hebben we veel koffie nodig en is één blik naar buiten voldoende om te concluderen dat die heli niet gaat lukken vandaag: wolken en mist. Voor Sjoerd maakt dat weinig uit, want met een paar varianten op de routes van de vorige dag, vermaken we ons weer prima. Op de toppen nemen we zo nu en dan de tijd om foto’s te maken en gewoon simpelweg te genieten van de fascinerende vergezichten. Mist en wolken spelen een mysterieus schimmenspel en in het glazige licht worden telkens prachtige stukken van dit poolgebied vrijgegeven. De duidelijke omtrekken van de met de zee verbonden Noorse fjorden contrasteren op een rare manier met de witte bergwereld om ons heen. Na een stevige lunch met Zweedse tosti’s, pizza en zalm in het Lapse restaurantje ‘Lappis’, dalen we nu af aan de andere kant van het massief en eindigen door een laag berkenbos bij de twee huizen, de winkel en een tipi dat het dorpje Katterjåk rijk is. In de lage namiddagzon slaan we bier en Pringles in en doen niet veel meer dan het begroeten van een in handdoek en laarzen gehulde Zweedse familie, die maar heen en weer blijft rennen tussen hun huisje en de sauna. We regelen een busje terug naar Riksgränsen en zoeken na een lading gemarineerde haring, wijn en rendiervlees weer snel ons heil in achtereenvolgens de sauna, jacuzzi en de bar.
Choppertime!! We worden wakker en zien wat we willen zien: een helderblauwe hemel en een zenuwachtig heen en weer rennende piloot. Tijdens het in recordtempo naar binnen gewerkte ontbijt horen we het geluid van de warmdraaiende heli al aanzwellen. Op de landingsplaats pal naast ons appartement verdelen we ons in twee groepen, repeteren de in- en uitstapdrill en staan vol adrenaline en met open mond te kijken naar de naderende heli. Op één knie gaan we vervolgens keurig opgelijnd op de grond zitten en beschermen onze spullen tegen de keiharde wind van de klappende wieken. Het oorverdovende geluid gaat door je hele lijf en knalt rechtsreeks je zenuwcentrum in; in uiterste opwinding en zonder enige clementie vullen we er de voicemailboxen van de thuisblijvers mee. Blijft leuk. Onder de onophoudelijk wentelende wieken schieten we achter elkaar de heli in, klikken de veiligheidgordels vast en wachten op wat er komen gaat. Het trillen neemt toe, het geluid wordt nog harder en dan voelen we dat de machine los komt van de grond. De andere groep zit nog op de landingsplaats en wordt wild zwaaiend en schreeuwend steeds kleiner. Op vijftien meter hoogte laat de piloot het toestel langzaam met de punt naar beneden naar links vallen en accelereert dan plotseling pal over het resort de horizon tegemoet. Het landschap opent zich op zich een formidabele manier, overal oogverblindend witte bergen en een bijna donkerblauwe lucht. Kaiserwetter!
Onderweg blijkt de piloot een sympathieke Duitser die zich voorstelt als Jan en ons ontspannen uitlegt wat we om ons heen zien, terwijl hij de heli losjes rakelings langs steile rotswanden loodst. Behendig stuurt Jan naar één van de bijtoppen van de Vássečohkka, het bergmassief dat vanuit Riksgränsen de blik naar het oosten beheerst. We landen op een mooi vlak stuk en onder de nog altijd klappende wieken rollen we de heli uit en werpen ons bovenop onze boards en backpacks. Als hier je boardje het ravijn inwaait, heb je een serieus probleem. Jan stijgt meteen weer op en zandstraalt ons op gruwelijke wijze met een keiharde spray van ijs en sneeuw. Aangemoedigd door ons enthousiasme manoeuvreert hij zijn toestel 90 graden naar beneden. De staart wijst recht omhoog en door de glazen koepel zien we hem nog een fractie van een seconde genieten van zijn ademloos toekijkende publiek als hij met een duizelingwekkende snelheid langs de wand het ravijn duikt. Totaal opgefokt door deze waanzinnige show springen we op en gillen de longen uit ons lijf. Dan sterft het geluid van de wieken weg en staan we bovenop de top van onze droomwereld. Doodstil is het. Er is niets.
Gelukkig is dat niet helemaal waar, er is sneeuw, heel veel sneeuw. En allemaal voor ons! Vanuit de heli heeft Sjoerd de geplande route al herkend. We kiezen het punt waar we de aanvankelijk nog flauwe helling afsteken en schieten de berg af. Behoorlijk beducht voor hier toch niet onwaarschijnlijk lawinegevaar, wachten we wel allemaal keurig op onze beurt. De brede zonbeschenen sneeuwwand wordt steeds steiler en over het volmaakte Lapse witte tafelkleed kiezen we onze eigen varianten. De hellingen zijn zo lang en het sneeuwdek is zo perfect egaal dat iedereen steeds comprimislozer gaat rijden. We trekken strakke langgerekte bochten waarin de ontelbare kristallen van de soms twintig meter lange sprays traag verwaaien tegen de blauwe hemel. Prachtig om je vrienden zo te zien genieten. Beneden omhelzen elkaar, slaan elkaar op de rug en proberen elkaar er luidkeels van te overtuigen hoe waanzinnig mooi dit is. Niet nodig. Is al behoorlijk duidelijk.
Keurig stellen we ons weer op en ´bouwen´zo een herkenbare landingsplaats voor Jan. Als Jan over de volgende rotsgraat komt aangevlogen loodst Sjoerd hem naar de grond Jan vindt het grappig om zijn heli maar meteen precies tegen de neus van Sjoerd te parkeren. Sjoerd blik verraad dat hij dit ook wel spannend vind.
Terug in de helicopter doet Jan alsof hij zulke enthousiaste verhalen voor het eerst hoort en cirkelt langs de wanden van de kom langzaam omhoog en zet koers naar de volgende top. Op deze manier maakt hij optimaal gebruik van de luchtstromen langs de keten, legt hij ons uit.
De volgende piek is zo indrukwekkend dat we ons vorige avontuur alweer zijn vergeten. Het is een grillige rotstop met loodrechte afvallende wanden, waar de sneeuw door de wind als een soort suikerspin tegenaan is geperst. Jan heeft maar een paar vierkante meter om te landen en plaatst de landingsstangen van zijn heli pal naast de enorme afgrond nauwkeurig op de top. Met hard doordraaiende rotor springen wij snel uit de heli en met een nog extremere variant van zijn eerdere kunstje vliegt onze piloot agressief weer weg. De staart van de heli trekt hij nu helemaal over zich heen totdat hij bijna ondersteboven vliegt. Hij heeft wederom een dankbaar publiek. Links en rechts vormen enorme gaten in de sneeuw het begin van steile smalle couloirs, voorzichtigheid is hier dus geboden. Vanaf de top volgen we een smal sneeuwgraatje tot bovenaan een wat breder couloir. Tussen de intimiderende rotswanden kunnen we alleen de eerste meters van het couloir zien, daarna wordt het nog steiler en ontneemt de bolling in de wand ons het zicht. Op Sjoerd zijn signaal trekken we om de beurt hard kantend drie bochten in het bovenste smalle deel en steken dan met toenemende snelheid een links gelegen sneeuwveld in, waar we volledig gestrekt, lekker lange poederbochten trekken om elkaar in het vlakke uitlopende deel weer met sterke verhalen in de armen te vallen. Magnifiek!
Na nogmaals op dezelfde berg te zijn gedropt en via een andere route te zijn afgedaald, blijkt wat er zo mooi is aan het heliboarden in Lapland. Als wij de piloot melden wel zin hebben in een hapje in het skigebiedje, zwenkt hij onmiddellijk naar links en plant een paar minuten later zijn apparaat ongegeneerd voor de deur van onze lunchtent. Ondenkbaar in de Alpen, doodnormaal in Zweden. Wat een vrijheid.
Een ander voordeel van dit gebied is de schijnbaar oneindige dag, want de middag vullen we met het terras van Hotel Riksgränsen en het plannen van de volgende vluchten. Pas tegen de avond gaan we weer helemaal uitgerust de lucht in en genieten van afdalingen van onder andere de Loktačohkka en de ver weg in de bergen gelegen Adnjetjårro. Weinig toppen zijn hier hoger dan 1800 meter; met afdalingen tot bijna op zeeniveau maakt dat allemaal weinig uit. Bij de laatste vlucht terug naar Riks komen we om half tien nog steeds met daglicht aan. Als we om twee uur ’s nachts en na wat biertjes voldaan de barakken van het lokale personeel uitrollen, komt de zon alweer op.
De volgende dag gaan we met het plaatselijke vervoersmiddel op pad. We hebben 10 snowmobiles gehuurd. Geen ongevaarlijke bezigheid als je bedenkt dat we over de dichtgevroren meren regelmatig snelheden van 120 kilometer per uur halen, Sjoerd heeft een zware taak om 9 losgeslagen dertigers in bedwang te houden. Er zijn regels, paden en zelfs snelheidsvoorschriften in Riksgränsen. Maar zodra we verder en verder van de bewoonde wereld raken zijn deze regels al snel vergeten. Op elk open meer schiet iedereen links en rechts weg en leeft iedereen zich volledig uit op deze machtig mooie speeltjes. Ondanks een afsluitende fanatieke springsessie resulteert de voor Zweden zo kenmerkende bewegingsvrijheid gelukkig niet in al te ernstige crashes.
In de buurt van Riksgränsen worden overigens tijdens ons verblijf scènes met skidoo’s geschoten voor ‘Babylon’ de jongste toevoeging aan de glanzende carrière van de Britse actieheld Vin Diesel.
Op vrijdag wacht de zwaarste klus van de week: de beklimming van hoofdtop van de Vássečohkka. In een geleende oude Saab rijden we in twee shifts naar het oude verlaten treinstationnetje van Vassijaure, lopen door een betonnen tunneltje onder het spoor door en binden de sneeuwschoenen onder. Als serpentines slingeren we tegen de mistige en steeds steiler wordende berg naar boven; hoe hoger we komen, hoe kouder en intimiderender het wordt. Vallen is geen optie en bijna permanent beoordelen we de hellingen op lawinegevaar. Als we na bijna vier uur klimmen de echte top bereiken is het volledig opengetrokken met een grandioos uitzicht over het resort en zijn imposante omgeving als onze beloning. We nemen een paar topfoto’s, eten en drinken snel wat en voordat het door de harde wind te koud wordt, hebben we onze hele uitrusting incl. stokken en sneeuwschoenen weer op de rug en beginnen met de afdaling. De gekozen route is een mooie compilatie van de hele week, van blauw ijs tot gewichtloze poeder, van steile wanden tot brede sneeuwvelden, alles zit er in. Met het grootste gemak zijn we ruim een half uur later alweer in Vassijaure. Na een klassiek geval van autopech, maken we gretig gebruik van de behulpzaamheid en de ‘family van’ van een vriendelijke bebaarde Zweed. In Riks is het weekend blijkbaar weer begonnen en wordt het laat vanavond.
Na wat weinig uren slaap, een verbazend lage weekafrekening bij de receptie en een slaperige busrit terug naar Kiruna, gooien we de boards en tassen weer op de band voor de vlucht naar de Zweedse hoofdstad. In Stockholm heeft Bianca een super-de-luxe hotelletje middenin het centrum voor ons geregeld en nog geen uurtje later lurken we in een prima restaurantje een onbekend aantal mojito’s weg. Sture Kompaniet, een populaire club in hartje Stockholm, bevestigt alle vooroordelen. Alle Zweden zijn blonde vrouwen, ze kunnen heel erg veel drinken en weten hoe je een feestje bouwt. Nou, wij ook, dus als ’s ochtends vroeg het daglicht zich weer laat zien, gaat bij ons pas het licht uit. De laatste ochtend in Zweden doen we maar even rustig aan en banjeren als ontspannen toeristen langs het Koninklijk Paleis en door Gamlastan, het oude historische centrum. Stockholm toont zich een comfortabele en mooi verzorgde stad en bevalt ons prima. In de middag vliegen we terug naar Amsterdam. We drinken op een wereldtrip die we niet snel zullen vergeten.